از منطقهها شروع کنید، نه از نرخها
منطقه یعنی جایی که حاضرید به آن ارسال کنید: کشور خودتان، یک ناحیه، باقی دنیا، یا هیچجا. اول همین را تعیین کنید. فروشگاهی که بیصدا سفارشی را میپذیرد که نمیتواند بفرستد، یعنی بازپرداخت بهعلاوه عذرخواهی، و هر دو گرانتر از گفتن نه در همان صفحه تمام میشوند.
وقتی منطقهها ساخته شد، هر کدام نرخی میگیرد. نرخ ثابت سادهترین است و برای بیشتر فروشگاهها کافی است. اگر بستههای شما خیلی فرق میکنند، پلهبندی بر اساس مبلغ سبد نمیگذارد سفارشهای کوچک هزینه سفارشهای بزرگ را بدهند.
رایگان بالای آستانهای که آگاهانه انتخاب شده
ارسال رایگان بالای یک مبلغ، میانگین سفارش را بالا میبرد، اما فقط اگر آن مبلغ کمی بالاتر از چیزی باشد که مردم معمولاً خرج میکنند. آن را روی سفارش معمول خود بهعلاوه یک قلم بگذارید. خیلی بالاتر بگذارید تزئین است؛ پایینتر بگذارید، هزینه پست سفارشهایی را میدهید که بههرحال میآمدند.
تحویل حضوری یک تصمیم محصولی است
اگر امکان تحویل حضوری هست، آن را صریح ارائه کنید و قیمتش را صفر بگذارید. بعد بنویسید کجا و چه ساعتی. تحویل حضوریای که وجود دارد اما توضیح داده نشده، تبدیل میشود به پیامی که میپرسد کجا هستید، و این همان کاری است که میخواستید از آن پرهیز کنید.
مثل یک خریدار بررسی کنید
فروشگاه خود را از حساب دوم باز کنید، چیزی اضافه کنید و به جمع کل نگاه کنید. سبد سمت سرور حساب میشود، پس آنچه میبینید همان است که کسر خواهد شد. اگر عدد شما را غافلگیر کند، آنها را هم غافلگیر میکند و برای پرسیدن پیام نمیدهند.
یک خط در توضیح، بقیه را حل میکند
بگویید تحویل چقدر طول میکشد. نه یک قول، یک بازه. بیشتر پرسشهای مربوط به ارسال در حقیقت پرسش زماناند و پاسخ دادن به آن در صفحه، کل رفتوبرگشت را حذف میکند.